Memleketten Manzaralar ve Hera Günlükleri #1


 

umuda dair...

Söndürecekler şu güneşi
söndürecekler
ellerde mum
Sokakta fener gibi
kara elleriyle ağır ve düşman
gelecekler
acıyorum
çocuklara acıyorum
söndürecekler şu güneşi
söndürecekler

bir kibrit
bir cigara yakar gibi
Çocuklar
güneşi en baştan yakacaklar.

edirne 2004

SERDAR AĞRI

Yer: Bruchsal, Almanya

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Memleketten Manzaralar ve Hera Günlükleri #2

Resim
  arz-ı edebiyat... yoksa bukalemunluk mu ediyor şair refik bey yoksa şairlik mi ağaca çıksa yeşil elmayı koparsa kırmızı bir türküde bin akor değiştirir zat-ı muhteremin sazı yazık güzel çocuklardaki sesimize yazık ki ne yazık gergefte işlenen türkülerimize heeey size söylüyorum şair refik bey siz ve kıçınızın kenarında biten -efendileriniz- kanımızı emseniz de kınımızda kalemimiz mutlak bir ölüm gibi biteceğiz ensenizde Siz pek muhterem refik beyciğim yağı balı çalıp karakaleminize otuz metelikten bir şişe belvedere sattınız ruhunuzu efendinize neyse efendim bu sefer sözümü kısa keseceğim pek muhterem refik beyciğim kaleminizden beslenen size ve kalın bir bağırsağa benzeyen kaleminize saygılarımla. Edirne 19 haziran 2012 SERDAR AĞRI
Devamı

Hoş Geldiniz..

Merhaba, ben Serdar Ağrı. Bu blogu yazılarımı, şiirlerimi ve çektiğim fotoğrafları bir araya getirmek için açtım. Zamanla burada müziğe ve gündelik hayatın düşündürdüklerine de yer açtım. Langenbrückener Zeitung ’da Türkçe ve Almanca edebiyat yazılarımı, Memleketten Manzaralar ve Hera Günlükleri ’nde fotoğraflarımı ve şiirlerimi paylaşıyorum. Çatı arasından Notlar ’da insan, toplum, göç ve entegrasyon üzerine düşünüyor, sosyoloji ve felsefe okumalarımdan notlar paylaşıyorum. Anatolian Eterna ’da ise Anadolu ezgilerinin izini müzik yazıları, şarkı ve türkü videolarıyla sürüyorum. İlk şiir kitabım Eski Salıncak ’a dair notlarımı da burada bulabilirsiniz. Uğradığınız için teşekkür ederim. Bir sonraki yazıda görüşmek üzere. SERDAR AĞRI
Devamı

Çatı arasından Notlar (başlarken)

Bir insan yaşadığı yere ne zaman “evim” demeye başlar? Adresini ezberlediğinde mi, yoksa bir gün sokakta karşılaştığı biri ona adıyla seslendiğinde mi? Uzunköprü’de doğup Almanya’da yaşayan biri olarak bu soru sık sık aklıma geliyor. Bazen “eve dönmek” derken hangi yeri kastettiğimi, ancak cümlenin devamını getirince anlıyorum. Çatı arasından Notlar, çatı katımdan dünyaya bakarken aklıma takılan sorularla başlıyor. Gündelik hayatta kolayca geçip gittiğimiz anlar var. Bir komşuyla ilk selamlaşma, bir kelimeyi yanlış söyleyince uzayan sessizlik, yıllardır aynı sokakta yaşayan iki insanın birbirine hâlâ yabancı oluşu… Bunların üzerinde biraz durunca insanın toplum içindeki yerini düşünmeye başlıyorum. Birini komşumuz olarak görmekle ona komşumuz gibi davranmak arasında neler oluyor? Göç ve entegrasyon üzerine yazarken bu küçük karşılaşmalara da bakmak istiyorum. Yeni bir dil öğrenmek, iş bulmak, bir mahallenin gündelik hayatına katılmak insanın yaşadığı yerle ilişkisini değiştiriyor. Peki...
Devamı