Memleketten Manzaralar ve Hera Günlükleri #2


 

arz-ı edebiyat...

yoksa bukalemunluk mu ediyor
şair refik bey
yoksa şairlik mi
ağaca çıksa yeşil
elmayı koparsa kırmızı
bir türküde bin akor değiştirir
zat-ı muhteremin sazı
yazık güzel çocuklardaki sesimize
yazık ki ne yazık
gergefte işlenen türkülerimize
heeey
size söylüyorum şair refik bey
siz
ve kıçınızın kenarında biten -efendileriniz-
kanımızı emseniz de
kınımızda kalemimiz
mutlak bir ölüm gibi biteceğiz ensenizde
Siz
pek muhterem refik beyciğim
yağı balı çalıp karakaleminize
otuz metelikten bir şişe belvedere
sattınız ruhunuzu efendinize
neyse efendim
bu sefer sözümü kısa keseceğim
pek muhterem refik beyciğim
kaleminizden beslenen size
ve
kalın bir bağırsağa benzeyen
kaleminize
saygılarımla.

Edirne 19 haziran 2012
SERDAR AĞRI

Yer: Bruchsal, Almanya

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Hoş Geldiniz..

Merhaba, ben Serdar Ağrı. Bu blogu yazılarımı, şiirlerimi ve çektiğim fotoğrafları bir araya getirmek için açtım. Zamanla burada müziğe ve gündelik hayatın düşündürdüklerine de yer açtım. Langenbrückener Zeitung ’da Türkçe ve Almanca edebiyat yazılarımı, Memleketten Manzaralar ve Hera Günlükleri ’nde fotoğraflarımı ve şiirlerimi paylaşıyorum. Çatı arasından Notlar ’da insan, toplum, göç ve entegrasyon üzerine düşünüyor, sosyoloji ve felsefe okumalarımdan notlar paylaşıyorum. Anatolian Eterna ’da ise Anadolu ezgilerinin izini müzik yazıları, şarkı ve türkü videolarıyla sürüyorum. İlk şiir kitabım Eski Salıncak ’a dair notlarımı da burada bulabilirsiniz. Uğradığınız için teşekkür ederim. Bir sonraki yazıda görüşmek üzere. SERDAR AĞRI
Devamı

Çatı arasından Notlar (başlarken)

Bir insan yaşadığı yere ne zaman “evim” demeye başlar? Adresini ezberlediğinde mi, yoksa bir gün sokakta karşılaştığı biri ona adıyla seslendiğinde mi? Uzunköprü’de doğup Almanya’da yaşayan biri olarak bu soru sık sık aklıma geliyor. Bazen “eve dönmek” derken hangi yeri kastettiğimi, ancak cümlenin devamını getirince anlıyorum. Çatı arasından Notlar, çatı katımdan dünyaya bakarken aklıma takılan sorularla başlıyor. Gündelik hayatta kolayca geçip gittiğimiz anlar var. Bir komşuyla ilk selamlaşma, bir kelimeyi yanlış söyleyince uzayan sessizlik, yıllardır aynı sokakta yaşayan iki insanın birbirine hâlâ yabancı oluşu… Bunların üzerinde biraz durunca insanın toplum içindeki yerini düşünmeye başlıyorum. Birini komşumuz olarak görmekle ona komşumuz gibi davranmak arasında neler oluyor? Göç ve entegrasyon üzerine yazarken bu küçük karşılaşmalara da bakmak istiyorum. Yeni bir dil öğrenmek, iş bulmak, bir mahallenin gündelik hayatına katılmak insanın yaşadığı yerle ilişkisini değiştiriyor. Peki...
Devamı